Zondagochtend...

zondagochtend 28 september
De dag begon vroeg. Na een frisse wandeling met Bink door de koude mist, was het tijd voor mijn eerste kop thee. Op de achtergrond klonk SBS6 Nieuws, terwijl de nieuwslezeres de headlines voorlas. Toch was het niet het nieuws dat me bezighield, maar de nacht ervoor.

Het was een onrustige nacht. Slapen gaat de laatste tijd al niet vanzelf, maar vannacht werd ik bruut wakker van een paar harde knallen. Door de kiertjes van het gordijn zag ik zelfs het licht van vuurwerk. Waarom iemand dat midden in de nacht afsteekt? Geen idee. Ik vraag het me nog steeds af, maar een antwoord krijg ik niet van mezelf.

Verschrikkelijk....

Ik luister naar het nieuwsbericht dat mijn aandacht trok in de headlines. Eigenlijk was het niet nodig, want ik voelde gisteravond al aankomen dat dit vandaag weer zou terugkomen. Na een dag vol gezelligheid met één van mijn beste vriendinnen en haar man, lag ik in bed met een hoofd vol vragen.

Een paar dagen geleden heeft er een verschrikkelijk incident plaatsgevonden. Het houdt me bezig, veel meer dan goed voor me is. Niet alleen omdat het op het nieuws en op socials telkens weer voorbij komt, maar vooral omdat het ineens zo dichtbij voelt.

Toen ik mijn Facebookpagina opende, zag ik meerdere zwarte profielfoto’s. Ik wist meteen dat dit in verband stond met het incident, maar toch zocht ik naar bevestiging. En die kwam snel: een jonge, zwangere vrouw is slachtoffer geworden van femicide.

Femicide. Een woord dat we veel te vaak voorbij zien komen. Terwijl ik verder scrolde, zag ik vele berichten met teksten als STOP FEMICIDE!, ook gelinkt aan deze vrouw. Velen zijn diep geraakt door haar overlijden. Ineens is het niet meer iets wat “aan de andere kant van Nederland” gebeurt – nee, het is ineens heel dichtbij.

En dan komen de vragen. Hoe kan iemand dit doen? Hoe kun je iemand zoiets aandoen, juist als je van diegene zegt te houden? Waar gaat het zo gruwelijk mis? Honderdduizend vragen razen door mijn hoofd, en ik weet dat velen datzelfde gevoel hebben. En toch zijn wij nog maar buitenstaanders.

De familie van deze jonge vrouw draagt waarschijnlijk nog eens tweehonderdduizend vragen met zich mee – vragen die misschien nooit een antwoord zullen krijgen. Dat idee alleen al breekt mijn hart.

Lieve Jij...

Ik ken je niet persoonlijk, net als die miljoenen anderen bij wie je de afgelopen dagen in gedachten of in gesprekken voorbij bent gekomen. En toch gaat het ineens over jou, en over je ongeboren maar zo gewenste meisje.

Dat meisje dat je wilde beschermen met je lijf. Daar, waar ze mocht groeien. Daar, waar ze jouw liefde al kon voelen. Want ik geloof dat een baby in de buik van haar mama al liefde en geborgenheid ervaart.

En ineens, zonder dat jij dat weet, leeft iedereen met je mee: met jou, je kindjes, je familie en je vrienden. Ineens ben je, zonder dat je er weet van hebt, landelijk nieuws. Men praat over deze vreselijke daad. En daarna… wordt het stil.

Ik ken je niet. Maar toch voel ik dat ik je ken. En ik hoop dat jouw sterven, en dat van je meisje, niet voor niets zal zijn. Dat jullie onderdeel worden van de verandering die nodig is om femicide te stoppen.

Rust zacht. ♥

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

23 september 2025

Nou, daar zit ik dan…

Aan de keukentafel. Mijn allereerste blog te schrijven.
Toen ik vanmorgen wakker werd, was Talking With T wel een doel voor vandaag — maar dat ik er daadwerkelijk aan zou beginnen, had ik niet gedacht. En toch is het zo. Hier zit ik, met een kop thee naast me en mijn hoofd vol ideeën.

Het is mede te danken aan mijn man, die ik vroeg om wat dingen voor me uit te zoeken. Want dit idee zat al een tijdje in mijn hoofd. Vorig jaar al voelde ik het borrelen: de behoefte om mijn stem te laten horen, om te delen, te verbinden, te praten. Maar zoals zo vaak... kwam het leven ertussen.

Het leven — herkenbaar, toch?

Je gezin. Je werk. Je sociale leven.
Dat alles waar we iedere dag onderdeel van zijn, slokt ons soms helemaal op. En dat is oké. Zo gaat het nu eenmaal.
Ook bij mij dus. Vorig jaar zat ik nog met één van mijn beste vriendinnen hilarisch achter een microfoon. We maakten de eerste opnames van een podcast waarvan we beiden dachten: dit wordt iets.
En het wórdt ook iets. Alleen... ligt die opname nu nog ergens in het archief te wachten op haar moment.

In de afgelopen nacht bleef dit allemaal maar door mijn hoofd malen.
Hoe krijg ik dit van de grond? Waar begin ik? Wat wil ik eigenlijk precies delen?
En kijk — missie (gedeeltelijk) geslaagd. Door gewoon te beginnen. Door deze blog te schrijven. Gewoon, aan de keukentafel.

Een blog. Een podcast. Een missie.

Nu ik dit schrijf, besef ik eens te meer: de podcast mag niet lang meer op zich laten wachten.
Mijn hoofd draait overuren. Ideeën buitelen over elkaar heen. Ik voel dat ik hier zóveel in kwijt wil. En dus schrijf ik in de ik-vorm, want dit ben ik. Dit is Talking With T.

Ik zie het al helemaal voor me: ik aan mijn keukentafel, met een gesprekspartner tegenover me. Gewoon, praten. Over het leven. Over vriendschappen, relaties, seks, moederschap, werk, mentale gezondheid, twijfels, dromen, angsten. Dingen die we soms lastig vinden om uit te spreken, maar die – in mijn ogen – allemaal bespreekbaar zijn.

En nu?

Wie mijn gesprekspartners worden? Misschien wel de mensen die ik elke dag spreek. In mijn werk als nagelstyliste voer ik dagelijks de mooiste gesprekken. Over serieuze onderwerpen, maar ook over de alledaagse dingen die het leven kleur geven.
En wie weet... staat er binnenkort iemand open voor een spontaan, eerlijk gesprek — dat ik dan mag opnemen en delen op mijn website. Echte gesprekken. Geen script, geen filter. Gewoon wij aan tafel.

Bedankt dat je dit eerste stukje met me hebt meegelezen.
Dit is pas het begin van Talking With T.
En ik nodig je uit om mee te groeien, mee te denken en vooral: mee te praten.

Tot snel,
T